سلام به همه...
با توجه به صحبتهایی که تو چند روز پیش به وجود اومده بود احساس میکنم جوی که الآن تو وبلاگ حاکمه جو جالبی نیست. پس تصمیم گرفتم که با گذاشتن یه قطعه شعر زیبا یه جورایی حال و هوای اینجا رو عوض کنم. تا با یه روحیه بهتر و البته عبرت گرفتن از گذشته و فراموش کردن کدورت ها به کار در وبلاگمون ادامه بدیم.
شعر در ادامه مطلب....
ای که تقدیر تو را دور زمن ساخت سلامنامه ای دارم از فاصله ها
چندشب بود که من خواب تو را میدیدم
خواب دیدم که فراری شده ای
می گریزی از شهر
جارچی ها همه جا نام تورا می خوانند
پاسبانان همه جا عکس تو را می کوبند
توی هر کوی و گذرقصه ی تبعید تو بود
مردم و تیر و تفنگ
اسبهایی چابک
متهم قاتل گلهای سفید
جایزه: یک گل رز
و تو میدانی من عاشق گلهای رزام
دوست دارم بنویسی به کجا خواهی رفت
و چرا مردم این شهر تو را قاتل گل میدانند
نگرانت شده ام
بی جوابم مگذار
پشت پاکت بنویس: متهم فاتل گلهای سفید
توکه میدانی من عاشق گلهای رزام
از همه دوستانی که روز آخر موفق به دیدن آنها نشدم خداحافظی میکنم و امید وارم که تعطیلات بهشون خیلی خیلی خوش بگذره.دلم برا همتون تنگ میشه
قاه قاه خنده ات را ساز کن باز هم با هم هم خنده ات اعجاز کن
خاله بازی کن به رسم کودکی با همان چادر نماز پولکی
طعم چای قوری گلدارمان لحظه های ناب بی تکرارمان
مادر از جنس باران داشتیم در کنارش خواب اسان داشتیم
با پدر اسطوره ی دنیای ما قهرمان باور زیبای ما
قصه های هر شب مادر بزرگ ماجراهای بزبزقندوگرگ
غصه هرگز فرصت جولان نداشت خندهای کودکی پایان نداشت
هرکس رنگ خودش بی پیله بود ثروت هر بچه قلدری تیله بود
ای شریک نان و گردو وپنیر همکلاسی باز هم دستم را بگیر....
شعر از خودم(حسنوند)
***شايد آن روز كه سهراب نوشت :
تا شقايق هست زندگي بايد كرد خبري از دل پر درد گل ياس نداشت
بايد اينجور نوشت ، هر گلي هم باشي چه شقايق چه گل پيچك و ياس
زندگي اجباريست***